Już szron na gło­wie, już nie to zdro­wie, a w ser­cu ciąg­le maj! – tak to już ja­koś jest, że Bab­cie i Dziad­ko­wie, nie­za­leż­nie od wszy­stkie­go, no­szą w ser­cach ciep­ło, ra­dość i mi­łość, któ­ry­mi hoj­nie ob­da­rza­ją swo­je wnu­czę­ta.

Wśród wie­lu no­wych, czę­sto bar­dzo zło­żo­nych, me­tod edu­ka­cyj­nych jest jed­na, któ­ra spraw­dza się nie­zmien­nie od wie­lu lat. Uczy iroz­wi­ja zu­peł­nie niesp­o­strze­że­nie, przy okaz­ji ro­bie­nia cze­goś po­zor­nie nie­zwią­za­ne­go ze szko­łą

„Przyszła wios­na, pięk­na wios­na, a z nią po­ra wiel­ka­noc­na!(…)” oraz czas go­rą­czko­wych przy­go­to­wań przed­świą­te­cznych…
W wi­rze wszy­stkich pil­nych spraw i co­dzien­nych obo­wiąz­ków nie za­pom­nij­my, że wy­jąt­ko­wa atmo­sfe­ra tych ra­dos­nych Świąt, to ró­wnież pięk­nie ude­ko­ro­wa­ny wiel­ka­noc­ny stół. Tą część przed­świą­te­cznych przy­go­to­wań moż­na spo­koj­nie po­wie­rzyć na­szym naj­młod­szym. Ich krea­ty­wność i za­an­ga­żo­wa­nie w pra­cę z pe­wno­ścią prze­ło­żą się na nie­pow­ta­rzal­ne, je­dy­ne w swoim ro­dza­ju, efek­ty.