|
|
|
Strona 1 z 3 „Powiedz mi, a zapomnę.
Pokaż - a zapamiętam.
Pozwól mi wziąć udział - a zrozumiem”
Pedagogika zabawy rozwinęła się w latach 70 XX wieku w Stanach Zjednoczonych, Niemczech i Austrii jako metodyka pracy z grupą. Była wynikiem poszukiwań dróg wspierania rozwoju człowieka, polepszania komunikacji interpersonalnej oraz integracji grupy.
Opierała się na praktycznych doświadczeniach nauczycieli i wychowawców, a jej teoretyczne założenia wywodziły się z psychologii humanistycznej - człowiek jako osoba rozwijająca się przez całe życie i dążąca do samorealizacji, całościowa wizja człowieka: rozum, emocje i zmysły.
Do upowszechnienia pedagogiki zabawy w Polsce przyczyniła się doktor Zofia Zaorska, która w roku 1990 zainicjowała Klub Animatora Zabawy KLANZA. Klub działał od 1995 roku
Pedagogika zabawy nie jest dyscypliną mającą cel sama w sobie, lecz wzbogaca ona i wspiera dziedziny pedagogiczne w ich formach pracy i komunikacji poprzez sensowną i bogatą w przeżycie metodykę. W praktyce oznacza to:
-
radość i zabawę we wspólnym odkrywaniu i przeżywaniu
-
zabawy, które pobudzają do wartościowego przeżywania siebie samego i siebie wzajemnie
-
zabawę z doświadczaniem różnorodności własnych zmysłów, możliwości wyrażania i kontaktowania się: czucie ciała, ruch, taniec, granie ról, malowanie, śpiewanie i uczestniczenie w rozmowach
-
uzyskiwanie bezpośredniego kontaktu z własnymi uczuciami oraz doświadczanie obecności innych członków grupy zamiast unikanie postrzegania
-
możliwość świadomej, kreatywnej i pobudzającej pracy nauczyciela
-
bogatą w kontakty interakcję zamiast zawężonych dróg i wzorców komunikowania się
Zabawa jest rodzajem aktywności człowieka. Występuje w różnych formach i przez całe życie człowieka. Dominuje w okresie dzieciństwa. Jest działalnością złożoną, zmienia się w ciągu życia. Zabawa wg Okonia jest działaniem wykonywanym dla własnej przyjemności a opartej na udziale wyobraźni tworzącej nową rzeczywistość. Chociaż działaniem tym rządzą reguły, których treść pochodzi głównie z życia społecznego ma ono charakter twórczy i prowadzi do samodzielnego poznawania i przekształcania rzeczywistości. Zabawy przygotowują dziecko do dalszego życia. Zaspokajają potrzeby aktywności i poznawania rzeczywistości. Kształtują i rozwijają zmysły dziecka, wzbogacają jego wyobraźnię i życie uczuciowe, wpływają na rozwój społeczny. Zabawy rozwijają myślenie, spostrzegawczość, pamięć, uwagę, orientację, wyobraźnię i inteligencję twórczą. Uczą wytrwałości. Rozwijają poczucie koleżeństwa i przyjaźni. W zabawach i grach zespołowych dziecko dostrzega konieczność podporządkowania się regułom. Uczy się nie tylko wygrywać, ale i przegrywać. Zabawy rozwijają także sprawność fizyczną dziecka. Ćwiczą mięśnie, usprawniają działanie systemu nerwowego. Przez aktywność zabawową dziecko rozwija swój umysł, rozszerza swoje doświadczenia.
|
|
Katalog Online
Export Catalogue
|
