Guziki, perełki, koraliki, kamyki - to przedmioty, które na co dzień dzieci spotykają
w otaczającej ich przestrzeni gospodarstwa domowego czy podwórza. Zabawa nimi oprócz rozwijania twórczego i logicznego myślenia, ćwiczeń koncentracji i koordynacji wzrokowo-ruchowej może również wzbudzić wiele pozytywnych emocji z efektów swojej pracy. Zanim zaproponuję zabawy tymi przedmiotami chciałabym "rzucić" garść historii, która jest niezwykle barwna i refleksyjna.

GUZIK - niewielki przedmiot, z reguły okrągły lub kształtem zbliżony do koła, wykonany
z twardego materiału, czasem obciągany tkaniną lub skórą, z 2 lub 4 otworami albo uszkiem umożliwiającym jego przyszycie, służący do zapinania odzieży. Swoją funkcję guzik spełnia łącznie z położoną naprzeciw, wzmocnioną dziurką lub pętelką. Niektóre guziki, np. umieszczone na rękawach marynarki stanowią jedynie ozdobę ubioru (Więcej tamże: http://mglowicz.republika.pl/guziki.html opracowane przez Jerzego Skorackiego "Włókna, tkaniny, stroje" (vademecum) Wydawnictwo Politechniki Radomskiej Radom 2005).

Guziki znane były już starożytnym Grekom i Etruskom, którzy stosowali je do spinania tunik
na ramionach, po przetknięciu przez pętelkę, jednak aż do XIII w., głównym elementem spinającym luźne, niekrojone ubrania, były fibule, agrafy, oraz sznurowania.

W czasach nowożytnych guziki jako pierwsi stosowali Brytyjczycy, którzy wytwarzali je od około 1160 roku. Prawo używania srebrnych i złotych guzików było zastrzeżone dla szlachty angielskiej dekretem króla Henryka III. Z Anglii wywodzi się też sposób podawania wymiarów guzików w tzw. liniach angielskich, oznaczanych trzema przecinkami za odpowiednią liczbą,
np. 12'''.

Jak każda inna część ubioru, również guziki miały swoje mody, ich wartość musiała odpowiadać wartości ubioru, a ta pozycji społecznej właściciela. Wyrabiano je z cennych surowców np. złota, srebra i kości słoniowej, dla mniej zamożnych z miedzi i jej stopów, ozdabiano różnorodnymi inkrustacjami. Najpospolitsze były guziki drewniane i kościane. Używanie ich stało się tak powszechne i przesadne, że w niektórych krajach, np. w Anglii w 1660 roku, wprowadzano ograniczenie ich stosowania.

Od ok. 1830 roku guziki pokrywane tkaninami są wyrabiane przemysłowo. Do ich wyrobu stosowano także rogi i kopyta zwierzęce, którym pod wpływem ciepła można nadawać odpowiedni kształty, ciąć i barwić. Guziki porcelanowe, zdobione ręcznie malowanymi wzorami bądź za pomocą szablonów stały się specjalnością francuską. Kolorowe szkło, również używane do produkcji guzików, było wytwarzane w Czechach.

W Polsce, podobnie jak w całej Europie, aż do końca XVIII w. guziki miały okrągły kształt, nazywano je knaflami lub kneflikami. Początkowo były to duże guzy zakładany na pętlice, robione ze złota, z drogich kamieni, pereł, metali i emalii. W końcu XVIII stulecia, pod wpływem mody angielskiej, weszły do polskiej mody płaskie, szlifowane guziki stalowe. Budziły one duże zainteresowanie ze względu na połysk oszlifowanych płaszczyzn, który jednak łatwo zanikał na skutek korozji metalu.

Streszczając krótko, zarówno rodowód jak i zastosowanie guzika w naszym życiu zachęcam również do zabawy tymi przedmiotami codziennego użytku. Nie każdy wie również,
że 12 grudnia obchodzony jest również Dzień Guzika i z tej okazji organizowane są gry
z wykorzystaniem tego przedmiotu.