na zakupy!
Nowy katalog
Produkty z nowego katalogu już do nabycia w naszym sklepie internetowym!
Super Promocja!
|
|
Dysleksja rozwojowa |
|
|
|
Redaktor: Iwona Piotrowska - psycholog
|
|
28.01.2007. |
|
Strona 5 z 5
7. Co może zrobić nauczyciel
Postawy nauczycieli uczących dziecko z dysleksją powinna cechować gotowość do dostrzegania nawet najmniejszych, dobrze wykonanych zadań. Zauważać i doceniać (chwalić i nagradzać) należy samodzielny wkład pracy na lekcji i w czasie ćwiczeń pozalekcyjnych. Dziecku trzeba poświęcić więcej czasu, wielokrotnie tłumaczyć i wyjaśniać, a nie zaskakiwać pytaniami i ponaglać. W kontakcie z uczniami z problemem dyslektycznym nie powinno się zbyt często ich krytykować, wystrzegać się wyłącznie ocen negatywnych za "całokształt", lecz np. z wypracowania postawić piątkę za treść, unikać ośmieszana, poniżania dziecka przy klasie, dostrzegać dobre i mocne strony ucznia, a także rozwijać inne jego zdolności i zainteresowania.
Bywa, że uczniowie i rodzice wykorzystują dysleksję do tego, by ułatwić sobie naukę w szkole. Podejrzenie dysleksji jest czasami przykrywką dla lenistwa ucznia, któremu nie chce się uczyć zasad ortografii czy czytać książek. Opinia nie jest zwolnieniem lekarskim od błędów ortograficznych, to skierowanie do pracy. Kiedy rodzic otrzymuje opinię i przynosi ją do szkoły, wtedy powinno dojść do kontraktu pomiędzy rodzicem, wychowawcą i dzieckiem. Na tej podstawie nauczyciel nie powinien oceniać ilościowo, ale jakościowo. Dziecko otrzyma potem od nauczyciela partię ćwiczeń, które mają te błędy eliminować. I wtedy rodzice i dziecko na podstawie tego kontraktu powinni się czuć odpowiedzialni za wykonanie tego zadania. Wówczas widać, że dziecko pracuje nad konkretnymi problemami, a nie jest jakimś uprzywilejowanym uczniem w klasie. Koledzy nie będą zazdrościli dyslektykowi tego, że zamiast złej oceny dostał przydział pracy, który ma wykonać w tym tygodniu. Będzie sprawdzany i odpytywany. Jest to więc rozwiązanie pożądane i sprawiedliwe. Może się jednak zdarzyć i tak, że rodzicom ani dziecku nie będzie się chciało pracować. W tej sytuacji nauczyciel powinien odłożyć tę opinię i powiedzieć, że będzie ją honorował dopiero wtedy, gdy stwierdzi, że kontrakt będzie realizowany. Wymagania wobec ucznia nie mają być obniżane, ale dostosowywane do jego możliwości. To bardzo istotna różnica.
1. 1. W sposobie oceniania uczniów dyslektycznych powinno uwzględnić się różnorakie czynniki wpływające na jakość pracy i doceniać włożony wysiłek. Ocena - w głównej mierze - powinna dotyczyć poprawności wypowiedzi ustnych i strony merytorycznej prac pisemnych.
2. 2. Nie należy ograniczać możliwości i zainteresowań humanistycznych uczniom u których jedynym mankamentem jest dysortografia.
3. 3. Uczniowie z mikrodeficytami mają często problemy w nauce języków obcych, stąd ważne jest skoncentrowanie się na nauce tylko jednego języka obcego.
4. 4. Wszelkie sprawdziany pisemne są niezwykle stresujące dla uczniów dyslektycznych. W związku z rym konieczne jest wydłużenie limitu czasu na pisanie sprawdzianów, ocenianie na jednakowych prawach brudnopisu i czystopisu, zastąpienie pisania ze słuchu pisaniem z pamięci.
5. 5. Ze względu na występującą dysleksję nie należy odpytywać uczniów z czytania głośnego przed zespołem klasowym. Należy zezwolić uczniowi na korzystanie z taśm magnetofonowych z nagraniami lektur szkolnych (Biblioteka Książki Mówionej).
6. 6. W przypadkach dysgrafii, gdy zmniejsza się czytelność pisma, należy umożliwić uczniowi wykonanie prac kontrolnych na komputerze lub maszynie do pisania. Zezwolić na nagrywanie lekcji na dyktafon. O ile nauczyciel nie jest w stanie odczytać pracy ucznia, powinien to zrobić uczeń w jego obecności, wyjaśniając wszystkie wątpliwości ortograficzne.
7. 7. Wskazane jest kierowanie procesem samokształcenia i samokontroli, wyrabiania nawyku pracy ze słownikiem i uzmysławiania praktycznej wartości korzystania z zasad i reguł ortograficznych.
8. 8. U uczniów z poważną dysgrafią wskazane jest zastąpienie niektórych sprawdzianów pisemnych indywidualnych sprawdzianami ustnymi. W sporadycznych przypadkach zezwolić na korzystanie z kalkulatora na lekcjach matematyki, fizyki, chemii.
8. Jak przygotować rodziców
Oddziaływania skierowane na rodziców koncentrują się na tworzeniu grup wsparcia emocjonalnego, organizowaniu szkoleń, wyjaśnianiu istoty dysleksji i zasad pracy z dzieckiem.Rodzice często nie rozumieją istoty trudności dziecka, choć powinni wspierać je jak najlepiej w pokonywaniu przez nie problemów szkolnych oraz stwarzać okazję do planowych ćwiczeń w domu. Ważne jest aby przekazywać rodzicom informacje o sukcesach i postępach dziecka, a nie tylko o jego trudnościach. Należy uświadamiać rodziców , że dzieci z dysleksją nie należy traktować jako chore, niezdolne, złe czy leniwe, nie powinno się ich karać i wyśmiewać w nadziei, że to zmobilizuje je do lepszej nauki. Powinni się je traktować jak owoce, które dojrzewają nieco wolniej, bo na jakimś etapie swego życia (niekiedy już płodowego) miały niesprzyjającą aurę dla właściwego dojrzewania i rozwoju. Istotnym punktem oddziaływań jest udzielanie rodzicom emocjonalnego wsparcia w trudnych chwilach wywołujących zniechęcenie i zniecierpliwienie podczas pracy z własnym dzieckiem. Błędem rodziców jest nakazywanie dziecku przepisywania długich tekstów, uczenie się na pamięć czytanek, pisanie dyktand / bez uprzedniej analizy słuchowej wyrazu/, polecanie wyłącznie głośnego czytania, odrabianie lekcji za "karę".
9.Jak pomóc dziecku
Oddziaływania skierowane na dziecko obejmują terapię pedagogiczną, elementy psychoterapii, a czasami również leczenie farmakologiczne. Działania w ramach terapii pedagogicznej dotyczą zarówno usprawniania zaburzonych funkcji, jak i doskonalenia umiejętności czytania i pisania. Jest to praca dwupoziomowa, z jednej strony obejmująca leczenie i usuwanie przyczyn, z drugiej zaś objawów dysleksji. Bez pochwał, nagród, pozostawieni sami sobie, stają się zgorzkniali, przestają się uczyć, nierzadko wagarują.
Jak podaje literatura fachowa, u wszystkich dzieci które mają trudności w nauce z czasem pojawiają się mniej lub bardziej rozległe i głębokie zaburzenia w sferze motywacyjnej, emocjonalnej i osobowościowej. Nieudzielenie tym dzieciom w porę stosownej pomocy, może też skutkować regresem funkcji intelektualnych.
Pierwsze niepowodzenia szkolne, ustawiczny brak sukcesów, brak pochwał ze strony nauczycieli, poczucie klęski, kompromitacji przed kolegami, którzy z łatwością opanowują materiał dydaktyczny, niezadowolenie, zdenerwowanie, obojętność, a nawet rozpacz - to uczucia, które stale towarzyszą uczniom z dysleksją. Pogłębiają się ich problemy emocjonalne, społeczne i edukacyjne.
Dysleksji nie da się całkowicie zapobiec, ale można znacznie złagodzić jej konsekwencje. Dzięki wczesnemu diagnozowaniu i programom wczesnej interwencji, już w klasach przed-szkolnych specjaliści mogą prowadzić pracę profilaktyczną i zajęcia wspomagające rozwój dzieci z grupy ryzyka dysleksji.
Poradnia Psychologiczno - Pedagogiczna nr 4 w Łodzi,
al. Piłsudskiego 101 tel/fax 674 45 88, 674 59 73
Bibliografia:
M. Bogdanowicz, O dysleksji, czyli specyficznych trudnościach w czytaniu i pisaniu, Lublin 1994.
M. Bogdanowicz, Integracja percepcyjno- motoryczna. Teoria, diagnoza, terapia, Warszawa 1997.
W. Brejnak, Kocham i wychowują,Oficyna Wydawniczo- Poligraficzna " Adam" , Warszawa 1993.
B. Sawa, Jeżeli dziecko żle czyta i pisze, WSiP, Warszawa 1994.
M. Selikowitz, Dysleksja i inne trudności w uczeniu się. Prószyński i S-ka, Warszawa 1999.
W. Brejnak, Dysleksja w teorii i praktyce, Warszawa 19991[1]
1[1] Opracowała na podstawie literatury i doświadczeń zebranych w wyniku pracy w PPP NR 4 mgr Iwona Piotrowska- psycholog
|
|
|
