Pedagogika zabawy rozwinęła się w latach 70 XX wieku w Stanach Zjednoczonych, Niemczech i Austrii jako metodyka pracy z grupą. Była wynikiem poszukiwań dróg wspierania rozwoju człowieka, polepszania komunikacji interpersonalnej oraz integracji grupy.
Opierała się na praktycznych doświadczeniach nauczycieli i wychowawców, a jej teoretyczne założenia wywodziły się z psychologii humanistycznej - człowiek jako osoba rozwijająca się przez całe życie i dążąca do samorealizacji, całościowa wizja człowieka: rozum, emocje i zmysły.
Do upowszechnienia pedagogiki zabawy w Polsce przyczyniła się doktor Zofia Zaorska, która w roku 1990 zainicjowała Klub Animatora Zabawy KLANZA. Klub działał od 1995 roku

Pedagogika zabawy nie jest dyscypliną mającą cel sama w sobie, lecz wzbogaca ona i wspiera dziedziny pedagogiczne w ich formach pracy i komunikacji poprzez sensowną i bogatą w przeżycie metodykę. W praktyce oznacza to:

• radość i zabawę we wspólnym odkrywaniu i przeżywaniu

• zabawy, które pobudzają do wartościowego przeżywania siebie samego i siebie wzajemnie

• zabawę z doświadczaniem różnorodności własnych zmysłów, możliwości wyrażania i kontaktowania się: czucie ciała, ruch, taniec, granie ról, malowanie, śpiewanie i uczestniczenie w rozmowach

• uzyskiwanie bezpośredniego kontaktu z własnymi uczuciami oraz doświadczanie obecności innych członków grupy zamiast unikanie postrzegania

• możliwość świadomej, kreatywnej i pobudzającej pracy nauczyciela

• bogatą w kontakty interakcję zamiast zawężonych dróg i wzorców komunikowania się