Tempo rozwoju tych dzieci jest nie jednakowe, ale dotyczy to różnych zakresów. Uczeń taki pod pewnymi względami może wyprzedzać rówieśników np. w rozwoju mowy, a pod innymi pozostawać w tyle lub być na poziomie normy np. zasób wiadomości. Według najnowszych badań duży procent dzieci nie tylko w klasach młodszych szkoły podstawowej tj. 1-3, ale w klasach starszych 4-6 przejawia trudności w nauce czytania i pisania.

Dzieci z fragmentarycznymi deficytami rozwoju tj. nieharmonijne rozwinięte potrafią prawidłowo myśleć, logicznie rozumować i wnioskować lecz z powodu gorzej rozwijających się sfer poznawczych wykazują obniżenie poziomu analizy i syntezy oraz pamięci wzrokowej, słuchowej lub kinetyczno-ruchowej. Tym deficytom często towarzyszą zaburzenia orientacji przestrzennej, lateralizacji i wady wymowy.

Dysleksja definiowana jest jako specyficzne trudności w uczeniu się pisania i czytania przy prawidłowo funkcjonującym intelekcie, a spowodowana jest najczęściej występowaniem tzw. fragmentarycznych deficytów rozwojowych. Tak więc, u dzieci dyslektycznych przyczyną trudności w nauce nie jest opóźnienie rozwoju umysłowego. Zwykle oceniane są one przez nauczyciela jako "inteligentne".

Pokrewnymi definicjami są: dysortografia - trudności w opanowaniu poprawnej pisowni, popełnianie specyficznych błędów ortograficznych oraz tzw. Prostych błędów ortograficznych.

Dysgrafia - trudności w opanowaniu sprawnego pisania, niski poziom graficzny pisma.
Dyskalkulia- specyficzne trudności w nauce liczenia, przyswajaniu zasad matematycznych.