Zdrętwiałe dusze.

Dwaj chłopcy, bez jakiegokolwiek motywu, brutalnie zamordowali spotkanego na swej drodze przypadkowego rówieśnika. Nauczyciel gnębiony przez nastolatków. Koleżanki z zazdrości zamordowały młodą dziewczynę. Dewastacja przystanków, parków, bijatyki na ulicach, meczach, dyskotekach.

Co dzień zaskakują nas takie informacje o brutalnych zachowaniach młodzieży. Bulwersują, budzą przerażenie i ciągłe pytania: Dlaczego ? Co się stało ? Jaka nas czeka przyszłość ? Zaraz potem narasta gniew: ukarać, wyrzucić ze społeczeństwa, zamknąć ! Kiedy opadają emocje pytamy się: jak to się mogło wydarzyć ? To niezrozumiałe.

Rzeczywiście aby zrozumieć psychologiczne podłoże takich zachowań musimy zrezygnować z wielu oczywistych przekonań na temat zachowania się człowieka. To, co prawdziwe dla wielu "normalnych" ludzi, może być błędne w stosunku do życia młodzieży z poważnie zaburzonym zachowaniem.

Zaburzenia zachowania, o których tu mowa charakteryzują się ,ucieczkami z domu, odrzuceniem autorytetów, stosowaniem przemocy, brakiem współczucia, zdarzają się oszustwa i kradzieże, wymuszenia i pobicia.

W etiologii wielu zaburzeń rozwojowych znaczną rolę odgrywa komponent biologiczny. W zachowaniach prezentowanych przez tą młodzież ten czynnik pełni mniejszą rolę. Natomiast zdecydowanie bardziej znaczące są tutaj przyczyny natury społecznej i psychologicznej. I na nich chciałbym się skupić.

Łatwo jest odizolować lub ignorować istnienie trudnej młodzieży. Tymczasem historie ich życia są przerażającym świadectwem wielu problemów społecznych i kryzysu dzisiejszej rodziny. Idąc przez piekło ich życia spróbuję pokazać kim są i jak działa na nich codzienne życie.

Źródłem wszelkiej wrażliwości, współczucia, miłości, szacunku do siebie - jest miłość i ciepło okazywane przez innych. Dla małego dziecka, ono i rodzice, a szczególnie matka, to jeden organizm. Dzieci, które nie otrzymały wystarczająco dużo pozytywnych uczuć od rodziców i innych bliskich, nie potrafią same zbudować własnych zasobów. Mają ogromną trudność w odczuwaniu pozytywnych uczuć do siebie (szacunku dla własnej osoby). Nie naładowane "baterie" utrudniają lub uniemożliwiają później przetrwanie w życiu, które nie szczędzi nam codziennych dramatów, ciężkich chwil, smutku, osamotnienia, odrzucenia, poniżenia i niepowodzeń. A to tylko krótka lista. Nawet najsilniejsi ludzie popadają w załamania i depresje, ocierają się o śmierć, dają się pokonać brutalnej codzienności. Jednak jeżeli na tym "dnie" znajdą choć kilka dobrych doświadczeń - odbudowują się na nowo.